Όσοι έζησαν την δεκαετία του ’80, τους καταλαβαίνεις από τις γρατσουνιές στα γόνατα που ακόμα υπάρχουν!


Χρόνια ανέμελα, χρόνια ωραία, χρόνια της τρέλας και της ξεγνοιασιάς και σίγουρα της αθωότητας! Άραγε γιατί να είναι τόσο τυχεροί αυτοί που είχαν την ευλογία να γεννηθούν την δεκαετία του 1980;

Ας θυμηθούμε μαζί ποιά πράγματα έχουν γίνει στο παρελθόν και έχουν φύγει ανεπιστρεπτί!

Στο σχολείο κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει εκείνη την γόμα που από την μιά μεριά ήταν πορτοκαλί και από την άλλη μπλέ. Ακόμα και τώρα εξακολουθούμε να πιστεύουμε πώς η μπλέ μεριά σβήνει και το στυλό. Άσχετα αν η κάθε προσπάθειά μας ήταν αποτυχημένη με αποτέλεσμα να μουτζουρώνουμε σχεδόν όλες τις κόλλες του τετραδίου!

Τους άσχημους ευχούληδες που στερεώναμε στις άκρες των μολυβιών μας με όλων των ειδών τα χρώματα στα μαλλιά. Αξιοσημείωτο ότι κάποιοι από εμάς περίμεναν ανα πάσα στιγμή να ζωντανέψουν!

Παίρναμε στο σχολείο άδεια κεσεδάκια, τοποθετούσαμε βρεγμένο βαμβάκι με φακές, φασόλια και μαθαίναμε πώς έπρεπε να τα φροντίζουμε για να μεγαλώσουν. Από μικροί καλλιεργητές!

Τρέχαμε στα χωράφια να πιάσουμε ακρίδες και ζωύφια. Τα τοποθετούσαμε σε γυάλινα βαζάκια. για να εξερευνήσουμε την ανατομία τους.

Αγαπημένη ασχολία το ξύσιμο των πολύχρωμων μολυβιών faber castel και το μάζεμα των ξυσμάτων, τα οποία κοσμούσαν την μολυβοθήκη μας! Άλλοι πιο προχωρημένοι τα τοποθετούσαν στην κατάψυξη! Το γιατί δεν το κατάλαβα ποτέ.

Το γνωστό λαστιχάκι έδινε και έπαιρνε ασταμάτητα στις παρέες των κοριτσιών την ώρα του διαλείμματος!

Όσοι είχαν αποκτήσει τον δικό τους υπολογιστή, σχεδόν απαρχαιωμένος σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα έπαιζαν pac man, πασιέντζα και super mario. Δεν θα ξεχάσω βέβαια και αυτούς που έπαιζαν mortal compat και streetfighter.

Βλέπαμε Χτυποκάρδια στο Mπέβερλυ Χίλς, Baywatch και Ιππότη της ασφάλτου! Με mickey mouse και power rangers περνούσαμε τα πρωινά του Σαββατοκύριακου!

Nιώσαμε την χαρά του game boy και του ntintendo.

Η μουσική μας ήταν από κασέτες! Τελικά πόσο μεγάλη ήταν η εξέλιξη αυτά τα χρόνια; Στη συνέχεια είχαμε walkman, κάτι πολύ πρωτοποριακό να ακούς μουσική όπου κι αν πηγαίνεις. Σήμερα ακούγεται σαν ανέκδοτο!

Χορεύαμε λαμπάντα και τραγουδούσαμε το νου σου κύριε οδηγέ!

Τρέχαμε στις πλατείες κάθε μέρα και αν δεν νύχτωνε δεν γυρνούσαμε στο σπίτι! Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν τόσο μήπως πάθουμε κάτι. Τρέχαμε, παίζαμε παιχνίδια, γλεντούσαμε τη ζωή από μικροί, κανένας λόγος για να κλειστούμε στο σπίτι!

Κινητά εννοείται πώς δεν είχαμε! Μόνο ένα σταθερό τηλέφωνο στο σπίτι, το οποίο ήταν συνδεδεμένο με το διαδίκτυο. Ακόμα θυμάμαι το χαρακτηριστικό του ήχο. Και εννοείται πώς αν ήσουν συνδεδεμένος στο διαδίκτυο έπρεπε να αποσυνδεθείς για να μπορεί κάποιος να πάρει τηλέφωνο!

Για δικό μας τρόπο επικοινωνίας είχαμε τα ραβασάκια, ή αλληλογραφούσαμε! Τα γράμματα πολλοί ακόμη τα έχουν φυλαγμένα!

Δεν κάναμε σχέσεις από τόσο μικροί, ανταλλάζαμε κρυφές ματιές!

Θα μπορούσε κανείς να έλεγε πως τα παιδιά της δεκαετίας του ’80 μπορεί να είναι και τα παιδιά της αναμονής, τα παιδιά του περίμενε.. τα παιδιά της υπομονής! Ίσως και γι αυτό να είμαστε τόσο συγκρατημένοι σαν άνθρωποι!

Κάθε απόγευμα έπρεπε να ξεκουραστούμε μετά το σχολείο και μετά να βγούμε στους δρόμους για παιχνίδι. Αν τρώγαμε πριν την θάλασσα έπρεπε να περιμένουμε για βουτιά. Έπρεπε κάθε Κυριακή να πάμε εκκλησία και να μείνουμε νηστικοί για να κοινωνήσουμε.

Έπρεπε να γίνουμε τουλάχιστον 15 χρονών για να πάμε σε club. Έπρεπε να διαβάζουμε, και να είμαστε καλοί μαθητές για να κάνουμε τους γονείς μας περήφανους!

Μια εποχή τόσο κοντινή, μα φαντάζει πλέον τόσο απόμακρη που σίγουρα δεν θα επιστρέψει.

Νιώθω μονάχα ευγνωμοσύνη και χαρά που έζησα τέτοια χρόνια. Η ζωή, οι άνθρωποι εξελίσσονται και δεν στεναχωριέμαι καθόλου. Μεγαλώσαμε μαζί με την τεχνολογία και μάθαμε να βάζουμε μέτρο, κάτι που στις μέρες μας ίσως είναι ιδιαίτερα δύσκολο!

Η ζωή είναι πολύ μικρή, και δεν χρειάζεται μόνο οθόνες. Πράγματα του διαβόλου που έχουν κυριαρχήσει τα σπίτια μας! Έτσι συνηθιζε να λέει τουλάχιστον η γιαγιά μου,

Όσοι έζησαν στην δεκαετία του 80 τους καταλαβαίνεις από τις γρατσουνιές στα γόνατα που ακόμα υπάρχουν. Γιατί αν υπάρχουν αυτές οι γρατσουνιές, σημαίνει πώς όταν ήσουν παιδί έπαιζες ασταμάτητα.

Το πιο όμορφο ήταν η άγνοια κινδύνου που είχαμε, νιώθαμε πραγματικά αθάνατοι! Το πιο όμορφο ήταν η χαλαρότητα που είχαν οι γονείς. Το πιο όμορφο, η αθωότητα που μας χαρακτήριζε όλους.

Πλέον δεν με πειράζει πώς είμαι πάνω από 30, γιατί έζησα χρόνια γεμάτα. Τόσο γεμάτα που έχουν χαράξει την ζωή μου για πάντα και έχουν χαρακτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Μπορεί να ήμουν όντως παιδί της υπομονής, αλλά σίγουρα άξιζε! “Γιατί η υπομονή μπορεί να τελειώνει σε ήττα, αλλά πάντα κερδίζει!”
.flowmagazine.gr

Recent Posts

Start typing and press Enter to search

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΕΝΕΡΓΟ ΛΙΝΚ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ