Να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι με κοντό παντέλονο, μπάλα και ξυλίκι….


Είναι μερικές φορές μεγαλώνοντας που αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια όπως και αν ήταν αυτά ..καλά ..άσχημα..πλούσια η φτωχα…αναπολούμε την παιδική μας αθωοότητα όταν οι δάσκαλοι μας έλεγαν οτι αυτά είναι τα καλύτερα μας χρόνια και δεν τους πιστεύαμε…πολλοί απο μας μάλιστα βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε να έχουμε ελευθερί η τα προνόμια των μεγάλων..πόσο λάθος κάναμε…

Ολη την αλήθεια την νοσταλγία αλλά και τις αναμνήσεις τις περιγράφει γλαφυρά το τραγούδι του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΙΝΟΥΣΗ:
Να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι
με κοντό παντέλονο, μπάλα και ξυλίκι,
στο Χατζηκυριάκειο και στην Τερψιθέα
στάκαμαν να παίζαμε όλη η παρέα.
Να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι
με κοντό παντέλονο, μπάλα και ξυλίκι.
Παίζαμε και γελούσαμε
ξυπόλυτοι γυρνούσαμε,
παίζαμε και γελούσαμε
ξένοιαστα χρόνια ζούσαμε.
Η παλιά μας γειτονιά τώρα δεν υπάρχει
έγινε αγνώριστη, έχει πια αλλάξει
κι απ’ τους φίλους τους παλιούς μόνο το Δημήτρη
είδα πέρσυ μια φορά, στη Θεσσαλονίκη.
(Όλοι οι φίλοι οι παλιοί έχουμε σκορπίσει,
άλλος στην Ανατολή και άλλος στη Δύση).
Η παλιά μας γειτονιά τώρα δεν υπάρχει
έγινε αγνώριστη, έχει πια αλλάξει.

Recent Posts

Start typing and press Enter to search

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΕΝΕΡΓΟ ΛΙΝΚ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ